Personal

Personal: mijn gevecht met anorexia.

Ik heb heel lang getwijfeld of ik dit wel op mijn blog wil zetten. Dit verhaal is best persoonlijk en ik heb er moeite mee. Na lang twijfelen heb ik besloten het erop te zetten en waarom? Ik wil mij van een andere kant laten zien en andere ermee inspireren en te laten zien dat iedereen mooi is op zijn manier. Naast dat wil ik Vera heel erg bedanken, die mij inspireerde om dit erop te zetten. Dankzij haar filmpje over pesten kreeg ik een heel mooi en apart gevoel. Wat er voor zorgde dat ik moed kreeg om dit te vertellen. Ik zou het heel erg respecteren als je dit verhaal wilt lezen. Het betekent heel veel voor mij als je dit doorleest, dank je wel. Pak er desnoods en lekkere kop thee bij, haha. Of een verfrissend drankje (als de zon – hopelijk – schijnt). Want het kan best lang worden!

Als je het lange verhaal echter niet wilt lezen, raad ik je aan om toch de laatste alinea te lezen. En waarom? Omdat dit ontzettend belangrijk is. Niet voor mij, maar ook voor jou! <3 Because you are beautiful.

Hoe het begon…
Wat weinig mensen van mij weten, is dat ik al bijna mijn hele leven onzeker ben over mijn gewicht. Toen ik klein was deed ik al enkele keer een poging tot Sonja Bakker, wat steeds mislukte. Toen ik net 12 jaar was geworden, draaide ik de knop om. ‘Nu is het tijd écht af te vallen. Je wilt lekkerder in je vel zitten en je wilt gelukkiger zijn!’ Een motivatieboost kwam in mij op. Daar begon het dat:
’Wil je een snoepje?’ ‘Nee dank je.’ ‘Glaasje Cola?’ ‘Mmm, doe maar water.’ Heel onschuldig, geen frisdrank en snacks eten. Maar dit werkte niet goed genoeg voor mij.
Ik begon mijn brood weg te gooien op school. Ik deed alsof ik elke ochtend ontbeet maar stiekem deed ik dat niet. Ik at steeds minder en zag dat het hielp. Eindelijk viel ik af! Wat maakte dat mij gelukkig. Totdat ik op een moment rond de 9 kilo was afgevallen. Ik was op een mooi gewicht en was van mijn overwicht af. Ik voelde me alleen nog steeds dik en was onzeker. Ik kreeg ondanks dat allerlei complimentjes. ‘Je ziet er nu veel beter uit!’ en ‘Ben je wat afgevallen? Ziet er mooi uit hoor.’ Maar die complimentjes maakte mij niet zo gelukkig als afvallen, jammer genoeg.

Langzaam ging het verder..
Ik sprak niet meer af met vriendinnen. Bang dat ik daar moest eten. Ik moest sporten, hard trainen, verbranden, niet eten. De winter voelde verschrikkelijk voor mij. Mijn lichaam had zo weinig energie dat ik uit school gelijk onder de dekens kroop en ging slapen. Elke dag zei ik tegen mijn ouders dat ik me niet lekker voelde en nam een Cup-A-Soepje als avondeten. En als ik niet in bed of op school te vinden was, was ik in de sportschool.

Tot een avond ik huilend naar papa kwam. ‘Papa, het lukt niet meer. Het gaat niet meer’ zei ik. Bij elke hap die ik nam werd er in mijn hoofd ‘dikzak, vreetzak, je verliest de controle’ geschreeuwd. Bij elke hap kon ik huilen. Ik kon wel een half uur naar mijn bord staren maar het ging niet. De stem had mij over genomen. Ik stond machteloos aan de zijkant en de stem had mij onder controle. Ik leek wel een slaaf. Een slaaf van een monster die heel sluw in mijn hoofd is gekomen. Afschuwelijk. Samen met papa ben ik uiteindelijk naar dehuisarts en diëtiste gegaan waar we mijn gewicht een beetje onder controle probeerde te houden. Het ging met vallen en opstaan. Maar eigenlijk bleef ik maar afvallen, en waarom? Het afvallen gaf me een kick. Een soort kick die drugs geven aan een verslaafde of alcohol aan een alcoholist. Die kick is verslavend. In die tijd kreeg ik ook nog eens een soort mini-depressie. Ik lag middagen in bed, werd soms agressief en ging gooien en smijten met dingen. Al die ‘buien’ zorgde voor energie die ik verloor: Kortom nog meer afvallen.

Op een moment kwam ik bij een psycholoog terecht waar ik mijn ‘buien’ onder controle leerde krijgen. Langzaam verdwenen ze maar ik bleef afvallen. Dat stemmetje was er nog steeds net als die kick. Mijn familie begon het ook steeds moeilijker te krijgen, ze zagen mij steeds dunner en zieker worden. Maar psychisch ging het beter. Door de psycholoog voelde ik me soms heel goed wat er voor zorgde dat ik een blinde vlek kon krijgen. Ik zag niet hoe slecht het er eigenlijk fysiek met mij aan toeging.

Hoe het allemaal nu gaat…
We zouden op vakantie naar China gaan. Ik ben half Chinees en ik keek er naar uit om mijn familie weer te zien! Ik had ze een paar jaar niet gezien.
Toen de kinderarts besloot dat ik niet naar China op vakantie mocht omdat ik te zwak was, brak dat mijn hart. Als ik in China buikgriep zal krijgen, zal ik nog veel meer afvallen en zal ik daar in een ziekenhuis terecht komen en misschien wel dood kunnen gaan. Mijn vakantie waar ik al het hele jaar naar uit had gekeken, was helemaal van me afgepakt, door die domme domme domme klote ziekte.

Last minute konden we nog 2 korte vakanties naar Berlijn en Barcelona boeken. Ik heb geholpen met het boeken van het appartement en vliegtickets en heb allerlei reisgidsen doorgespeurd. Uiteindelijk is dit allemaal goed gegaan. De kinderarts gaf toestemming om hier naar toe te gaan omdat we maar 5 dagen gingen en het binnen Europa was. In Berlijn was ik echter afgevallen – meer dan een kilo. En daar baalde ik van. De gezonde ik was weer aan de macht,  yes! Ik ging beter eten en deed mijn best om aan te komen.

Inmiddels ben ik voor het eerst langs de eetstoorniskliniek gegaan. Daar vertelden ze dat ik in therapie moet gaan en ze wogen mij. Ik zat 2 kilo boven het gewicht dat bij een ziekenhuisopname hoorde. Als ik dus 2 kilo afval, moet ik in het ziekenhuis in… oei. Maar toen we in Barcelona waren, ging alles mis. De eetstoornis won het van mij en ik was mezelf kwijt. Ik was weer verandert in de eetstoornis. Ik at weinig en mijn ouders konden mij niet dwingen om wat te eten. Ze kunnen niet zomaar  iets in mijn mond duwen, hoe graag ze het misschien ook willen.


En het ging weer slechter..
Toen we terug waren was mijn eetstoornis helemaal enthousiast. Ik moest zijn afgevallen, joepie! Dacht zij. Maar hoe raar het ook was, ik was 300 gram aangekomen. Hoe dit kan blijft voor mij ook een raadsel. 300 gram is natuurlijk niets, maar mijn eetstoornis vond het hoog tijd om dus af te vallen. En daar ging ik weer, hup. Gister ochtend moest ik weer langs de kinderarts in de kliniek. En je raad het nooit.. ik was 1,9 kilo afgevallen. 100 gram boven de ziekenhuisopname!! De kinderarts zat heel erg te twijfelen of ik wel naar het ziekenhuis moest. Want 100 gram is heel weinig.

Ze maakte andere beslissingen. Ik moet rusten. Ik mag komende tijd niet naar school en moet thuis op de bank ‘uitzieken’. Toen ik dat hoorde stortte mijn wereld even in. Hoe stom ik school soms heb gevonden, ik zal nu met een glimlach al mijn huiswerk willen maken. Veel beter dan op een bankje ‘uitzieken’. Ik mag bijna niet meer bewegen en we moeten zelfs een rolstoel ophalen. Dit voelt gewoon absurd.
Donderdag moet ik weer langs de kinderarts, als ik dan ben afgevallen lig ik in het ziekenhuis. Het is zo raar dat ik het niet kan beseffen. Donderdag begint ook mijn therapie. Ik kom in een groep met allemaal andere gezinnen en meisjes met eetproblemen. Ik ga hun donderdag ontmoeten en dan heb ik de kennismaking dag. Stiekem ben ik heel zenuwachtig! Op 3, 4, 5 en 6 september zit in de hele dag in de kliniek. Dan zijn de therapieën de hele dag en zit ik met mijn ‘groep’ (alle andere meisjes en gezinnen). We gaan dan ook samen warm eten en dat vind ik heel moeilijk. 6 september word ik ook nog eens 13 jaar, dus ben ik jarig. Heel raar om mijn verjaardag daar te ‘vieren’. Wat ik wel wil proberen is een taart te bakken, uit te delen en te eten! Heel eng allemaal. Weet iemand toevallig een lekker recept? Hihi.

Ik vraag me af of jullie graag op de hoogte gehouden willen worden van mijn gevecht met anorexia. Als jullie dat willen zal ik af en toe een filmpje/update erover schrijven.

Maar wat ik hier ook mee wil zeggen: als ík de tijd terug kan draaien, zal ik dat heel graag willen. Anorexia of welke eetstoornis dan ook is afschuwelijk. Je maakt jezelf van binnen kapot en ik wil er vanaf. Maar de weg naar genezing is zo zwaar dat ik soms ‘val’. Ik wil daarom tegen iedereen zeggen. Je bent mooi! Je bent het leven waard en geloof in jezelf! Kijk in de spiegel en vertel tegen jezelf dat je mooi bent. Niemand is perfect en perfectie bestaat niet. Ik streefde altijd naar een perfect gewicht maar nu merk ik dat die er niet is.

 Luister niet wat andere mensen zeggen. Want jij bent mooi! Misschien ben je niet zo tevreden met je neus, buik, billen of wat dan ook. Maar maakt dat je lelijk? Dom? Stom? Nee! Jij hebt zoveel mooie dingen. En je schoonheid straal je uit.

Lach, geniet en leef. Waarom? Omdat je het waard bent. En vind jezelf mooi, want dat mag best.

En alle meisjes die ook vechten met een eetstoornis of welke ziekte dan ook, vecht! Je komt eruit… ik doe ook mijn best. We komen er samen uit. Want je bent de genezing waard, je mag weer van het leven genieten en stoppen met nadenken over eten. Je bent niet de enige. Écht niet.

Ik vind het heel fijn dat ik nu ook mijn blog heb. Doordat jullie altijd zo positief zijn motiveert mij dat en voel ik me beter. Bloggen is een soort afleiding voor de ziekte die me heel gelukkig maakt. Daarom wil ik jullie allemaal heel erg bedanken.


356 reacties op “Personal: mijn gevecht met anorexia.”

  1. Lotte zegt:

    Jeetje, wat ontzettend knap dat je er zo openhartig over schrijft! Wat een rotziekte is het toch ook, getver. Vreselijk om te lezen wat je allemaal hebt moeten doorstaan en dat je er nu nog steeds zoveel moeite mee hebt. De boodschap die je wilt overbrengen is zeker tot me doorgedrongen!
    Ik vind dat je je niet verplicht hoeft te voelen om ons op de hoogte te houden, ik zou het alleen doen als jij je daar prettig bij voelt. Helpt het om erover te schrijven? Dan is het misschien goed voor je. Anders niet, je moet niet schrijven over iets waar je je niet goed bij voelt.
    Heel veel sterkte met alles, je bent een schat van een meid en ik hoop dat je er snel weer helemaal bovenop bent!

    [Antwoord]

    Suzanne :3 Reply:

    Mooie comment, helemaal me eens!

    [Antwoord]

    Amy Reply:

    Tjonge jonge! wat knap dat je dit zo durft, echt een stomme ziekte. Tienduizenden mensen zijn er om je te steunen…. tienduizenden mensen om je heen… :$

    [Antwoord]

    Amber Reply:

    Hey Jiami,
    Wat goed dat je zo open over je ziekte kunt praten!
    Ik heb nu problemen met eten ik ben al een paar keer naar een vertrouwens persoon geweest om erover te praten maar ik ben maar aan het afvallen mijn cijfers worden alleen maar beter van het afvallen, ik weet niet wat ik moet doen ik durf het tegen niemand te zeggen, ik ben gewoon bang dat ze me uitlachen, en wat jij ookal zei het maakt me zo ontzettend blij als ik zie dat ik ben afgevallen..

    xxx kusjes

    [Antwoord]

  2. Vera zegt:

    Ik vind het echt heel knap dat je hierover hebt geschreven Jiami, en ik hoop echt dat je er snel vanaf komt. Maar ik weet dat dat moeilijk voor je is.

    [Antwoord]

    hajar Reply:

    hey jamie zo goed dat je het durfde vroeger had me zus ook anorexia je bent net zo dapper als me zus

    [Antwoord]

  3. Lisette zegt:

    Wat heftig! Ik hoop dat het snel beter gaat. Heel veel sterkte!

    [Antwoord]

  4. Hester zegt:

    Ik herken het een beetje, echt heftig. Wel goed om het zo te vertellen, want het hoort toch bij jou. Ik hoop dat wij jou een beetje motiveren. En ik koppel je nu pas aan die ene blog, maar ik weet niet of anderen dat mogen weten, aangezien je daarop geen namen noemt. (:

    [Antwoord]

  5. Sanne zegt:

    Heftig verhaal! Super knap dat je het durft te vertellen! Ik ben vroeger altijd gepest dat ik er uit zag alsof ik anorexia had, omdat.ik weinig at en (mede door mijn familiebouw) lang en mager was. Ik heb me alleen nooit bezig gehouden met afvallen, daardoor wist ik ook dat ik het niet had. Begin dit jaar kwamen we er achter dat ik medisch niet in orde ben en daardoor niet veel eet.. Ik ben nu onder behandeling en het gaat gelukkig al een stuk beter!

    [Antwoord]

    Jiami Reply:

    Oh, let goed op jezelf! Veel sterkte meid. Het komt wel goed. <3 Ik duim voor je.

    [Antwoord]

    Heleen Reply:

    Toen ik zo de comments aan het lezen was en jouw berichtje zag dacht ik ‘hé, dat herken ik!’ Ik ben ook heel lang gepest met dat ik anorexia zou hebben enzo maar dat was ook bij mij niet het geval, het enige verschil tussen ons is dat ik gelukkig geen medische afwijking heb maar ik wens je heel veel sterkte!
    En jij ook heel veel sterkte lieve Jiami ❤️ ik ken je niet persoonlijk maar jij bent echt mijn eye-opener geweest (of hoe je dat ook zegt haha) en dit is een beetje een late reactie haha maar toch. Iloveyou! Xxx Heleen :love:

    [Antwoord]

  6. Rianne zegt:

    Lieve Jiami,
    Ik ben echt trots op je. Je vecht heel hard en aan je mails die ik af en toe lees merk ik dat ook. Ik kan helaas niets doen, ik kan je niet steunen door bij je te zijn. Daarvoor woon ik te ver van je af. Maar ik kan je wel steunen door je moed te geven, vertellen dat je niet alleen bent in je strijd. Je kan het.
    En zoals al gezegd werd, je moet zelf weten of je alles online zet. Als het je echt helpt en motiveert, zou ik het doen. We staan achter je..

    xx Rianne

    [Antwoord]

  7. Ann zegt:

    Heftig verhaal !
    Knap dat je dit met ons wilde delen !
    Sterkte
    x

    [Antwoord]

  8. Jolijn zegt:

    Ten eerste, ik weet niet zo goed hoe ik een reactie hierop moet schrijven. Niet omdat ik het eng ofzo vind, maar, ik weet er eigenlijk helemaal niet zo veel van en ik ben bang dat ik iets schrijf wat heel gevoelig ligt ofzo. Maar ik heb geen eetstoornis en dat heb ik ook nooit gehad, dus echt helemaal begrijpen zal ik het nooit. Ik denk dat veel mensen niet snappen waarom je niet gewoon weer kan eten, maar ik denk dat dat veel moeilijker ligt. Het is wel ontzettend goed dat je het durft te schrijven. Blijf vooral doorgaan met bloggen, en heel erg veel … hoe moet ik dat zeggen. Sterkte ? Ik weet zeker dat je er weer bovenop komt, misschien niet zo makkelijk als je zou willen, maar ik weet zeker dat je het kunt ! Liefs, Jolijn

    [Antwoord]

  9. Elize zegt:

    Ik heb ontzettend veel respect voor je meis, dat je over zo’n onderwerp zo openhartig kunt praten, nou daar kan ik van leren. Ik weet zeker dat je er bovenop komt, maar je moet wel het geduld hebben. Laten we zeggen dat je geduld, de sleutel tot het ‘beter worden’ is. :)

    Liefs.

    [Antwoord]

  10. Britt zegt:

    Net als Jolijn vind ik het lastig om te reageren. Maar wat ontzettend knap dat je dit durfde te schrijven. Ik hoop dat je straks met therapie, samen met de andere meiden, je wat beter gaat voelen en dat je op een dag kunt zeggen dat je je echt goed voelt. Ga vooral door met bloggen, helemaal als het zo’n goed gevoel geeft en ik wens je heel veel liefde, sterkte en kracht toe in de toekomst!

    [Antwoord]

  11. Marielle zegt:

    Ow meid, pff ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik moet zeggen… ben er gewoon stil van.
    Ontzettend knap dat jij jezelf zo blootgeeft over anorexia, ik heb het zelf van heel dichtbij meegemaakt, mijn neef heet jarenlang anorexia gehad, dus ik weet wat voor impact het kan hebben, voor degene zelf maar ook voor familie/vrienden eromheen.

    Heel veel succes meid! Je kunt het! (ook al is de weg loodzwaar).

    Dikke knuffel

    [Antwoord]

  12. Romy zegt:

    Wauw dit is echt een heel erg mooi verhaal. Gelukkig weet je nu zelf dat het niet goed is en wil je stoppen. Als je dat zelf maar weet komt het goed. Ik vinder echt heel erg goed dat je dit durft te schrijven en zo zie je hierboven maar de goede reacties van je trouwe lezeressen. Heel veel sterkte ermee en vooral taart eten op je verjaardag hihi, kersentaart vind ik altijd heerlijk! 😉
    Heel veel sterke ermee. Het gaat je lukken, je komt er vanaf!

    [Antwoord]

  13. laura zegt:

    wauw, heel mooi verhaal! Ik heb zelf bijna annorexia gehad, maar mijn ouders waren er gelukkig optijd bij. ik was toen 1.63 en woog 30 kilo.. echt respect!

    [Antwoord]

  14. Wat een eerlijk en openhartig stuk! Heel heftig om mee te maken lijkt me, vooral omdat je er nog middenin zit. Ik denk dat je erover moet schrijven als dat je oplucht en het je een fijn gevoel geeft en alleen daarom. Interessant en goed om te lezen is het sowieso. Heel veel sterkte!

    [Antwoord]

  15. anna zegt:

    Wauw Respect! Ik had dit helemaal niet achter jou gezocht.
    Ik hoop dat je snel heel erg veel aankomt!
    Beterschap!
    Liefs anna

    [Antwoord]

  16. Esmay zegt:

    Je weet al wat ik denk en vind en mijn eigen verhaal.
    Dus ik zeg maar gewoon: <333333
    Jij kan dit lieverd, jij kan die rotstem zo goed als laten verdwijnen en weer gezond gaan leven.
    Dat gun ik jou echt heel erg hard!! Jij bent sterk en krachtig genoeg om dit te winnen, écht.

    [Antwoord]

  17. tineke zegt:

    HEEL knap van je dat je dit aan ons verteld. Ik weet uit ervaring hoe dat stemmetje is, echt, en het is onwijs moeilijk maar ik geloof dat je wel weer beter kunt worden. Heel veel sterkte en succes, you can do it! <3

    [Antwoord]

  18. Kelly zegt:

    Wat een onwijs heftig verhaal meis. Ik vind je ontzettend sterk en dapper dat je hierover durft te schrijven en je verhaal met ons te willen delen. Als er overschrijven ook oplucht en een uitlaatklep voor je is dan moet je daar zeker mee doorgaan. Ik vind het onwijs knap van je dat zelf om hulp heb gezocht bij je vader. Erg goed van je dat je door had dat je niet goed bezig was en dat je op deze manier je lichaam kapot maakt. Je bent ontzettend sterk en mooi zoals je bent je hoeft niet af te vallen. Ik hoop dat je er samen met je vader en met je diëtiste er snel weer bovenop komt!

    [Antwoord]

  19. Iris zegt:

    Mooi geschreven meid! Ik weet hoe je je voelt, ik heb ook anorexia! Het is echt heel heel heel moeilijk, i known! Mijn verhaal staat op girlscene onder heftig verhaal en op mijn blog, maar dan iets uitgebreider! (www.iverlaan.blogspot.com) Wat ik in ieder geval wil zeggen. Je kunt het! Ik kan nu wel allemaal dingen gaan zeggen, maar waarschijnlijk doet het je toch niets, omdat de anorexia misschien nog te sterk is. Maar geloof me, je bent echt gelukkiger zonder anorexia (al geloof ik dat zelf ook soms niet) xxx sterkte en je kunt het!!

    [Antwoord]

    Jiami Reply:

    Lieve Iris, heel veel sterkte en vecht! Je bent het leven waard en die anorexia mag je niet overheersen. Jij kunt het ook, en je komt er uit. Vecht alsjeblieft, niet alleen voor mij, maar ook voor de mensen om je heen en voor jezelf.
    Ik hoop dat alles goed met je komt en je snel weer geneest. <3 Ik ga zo even je verhaal lezen.. ben benieuwd.

    [Antwoord]

    Suzanne Reply:

    Lieve Jiami,
    Ik kwam pas nu op je blog terecht, maar ik heb wat stukjes gelezen en jeetje, wat ben jij een sterk persoon! Je bent nog maar 14, en hebt al zoveel meegemaakt maar je blijft toch schrijven als een heel gelukkig persoon! Ik ben ook 14, en heb een depressie, ben te zwaar en afvallen wil niet lukken omdat ik gewoon geen zin heb om iets te doen en eetbuien heb (door de depressie). Ik zie het leven niet meer zitten, en zelfs mijn vriendinnen maakten me niet blij meer, maar nu ik je verhaal heb gelezen voel ik me zoveel sterker. Je bent echt een grote inspiratiebron, voor heel veel personen! Ik ben blij dat het beter met je gaat en ik hoop dat dat zo blijft! Veel liefs xx

    [Antwoord]

  20. izzy zegt:

    Zo hey wat een verhaal. Allereerst wil ik zeggen dat ik je super dapper vind dat je dit zo open deelt. En fijn om te horen dat je de stoornis nog kan zien als iets los van jou, dat het zeg maar niet helemaal in je zit. Ik wil je heel veel sterkte wensen tijdens je therapie want zwaar zal het zeker worden. Misschien wordt het ook wel eerst erger voor het beter gaat maar dat is een normaal proces.
    Dan heb ik nog een recept: http://www.smulweb.nl/recepten/1110338/Brownies-de-lekkerste ik vind deze brownies heel lekker.
    En als laatste nog de site: http://www.proud2bme.nl/
    Daar kan je ook chatten met onder andere een ervaringsdeskundige.
    en als laatste, jeetje wat ben jij volwassen voor je leeftijd!

    Nogmaals veel sterkte en ik hoop dat je ons op de hoogte houd.

    [Antwoord]

    Eefje Reply:

    Op smulweb vind je ook deze nog, die is heerlijk: http://www.smulweb.nl/recepten/788035/Chocoladetaart
    Uit het boek en de film Matilda :)

    Voor de rest nog veel succes gewenst met je genezing. Heel knap dat je erover schrijft en aan wil werken.
    X

    [Antwoord]

    Jiami Reply:

    Proud2bme ken ik zeker! In de kliniek waar ik zit hangen er overal posters haha. En die recepten ga ik zeker onthouden. :) Dankjewel allebei!

    [Antwoord]

Geef een reactie

social media

about

Jiami.nl is mijn persoonlijke blog waar ik dagelijks blog over alles wat mij bezig houdt. Van kleding en make-up tot reizen en rondjes rennen. Dit trekt maandelijks zo’n 210,000 unieke bezoekers. Naast het schrijven van blogposts verschijnt er ook elke vrijdag een video. Meer info?
© 2015. All Rights Reserved. Build with ♥ by Jiami Jongejan.